- بیانیه تحلیلی شورای هماهنگی تشکلهای صنفی فرهنگیان ایران به مناسبت روز جهانی معلم
خباروگزارش های کارگری 13 مهرماه 1405
- بیانیه تحلیلی شورای هماهنگی تشکلهای صنفی فرهنگیان ایران به مناسبت روز جهانی معلم
ایستادن در کنار معلمان؛ دفاع از آموزش عمومی، صلح و عدالت اجتماعی
- بیانیه انجمن صنفی معلمان فارس به مناسبت روز جهانی معلم ۵ اکتبر/ ١٣ مهرماه
آینده از کلاس های درس آغاز می شود / معلم توانمند، آینده پایدار
- به نام معلم، به نام آینده
بیانیه به مناسبت روز جهانی معلم
- بیانیه انجمن صنفی معلمان کوردستان به مناسبت ٥ اکتبر (١٣ مهر) روز جهانی معلم
- بیانیه کانون صنفی معلمان به مناسبت روز جهانی معلم ۲۰۲۶
روز جهانی معلم، همگام با معلمان
۶۰ سال پشتیبانی از معلمی، ارتقای جایگاه حرفه‌ای آن و هم‌آفرینی فرداهایمان
- ادامه دوشنبه اعتراضی کارگران بازنشسته مخابرات کشورنسبت به کاهش قدرت خرید ،عدم پرداخت مطالبات و قطع خدمات بیمه تکمیلی با برپایی راهپیمایی و تجمع در شهرهای أصفهان ،تبریز ،سنندج وکرمانشاه مقابل ساختمان مرکزی شرکت مخابرات استان های أصفهان،آذربایجان شرقی، کردستان،کرمانشاه
بیجارمقابل اداره مخابرات شهرستان
وتهران مقابل وزارت ارتباطات
- ادامه کنش های کارگران اخراجی کارخانه نساجی بروجرد برای پایان دادن به بلاتکلیفی شغلی و معیشتی و تبعیض زیر سایه بی خیالی مسئولان شهرستان واستان لرستان
- بیانیه سندیکای کارگران شرکت واحد اتوبوسرانی تهران و حومه در رابطه با همایش کانون کارگران بازنشسته و مستمری بگیران سازمان تامین اجتماعی شهرستان تهران در شهر چهاردانگه
- تجمع اعتراضی مال باختگان صرافی او ام پی فینکس مقابل دادگاه درتهران
- گرامی‌داشت یاد و نام رها بهلولی‌پور، دانشجوی زبان ایتالیایی، کشته‌ی اعتراضات سراسری دی ماه 1404، در کلاس درس
- جمهوری اسلامی علیرضا سپاهی را اعدام کرد
- فضای پادگانی و افزایش برخوردهای حراست پس از بازگشایی دانشگاه
- «بیان آزاد» شماره‌ی ۱۶ منتشر شد؛ این شماره به بکتاش آبتین اختصاص یافته است
- ادامه وگسترش اعتراضات دانش‌آموزان بلژیک در اعتراض به اصلاحات آموزشی و کاهش بودجه مدارس برای سومین روز متوالی
- آغاز اعتراضات معلمان ایرلند علیه کاهش قدرت خرید و تأخیر در توافق دستمزد؛خودداری بیش از 70 هزار فرهنگی از انجام کارهای اضافی
- تجمع اعتراضی کارگران بندر چیتاگونگ بنگلادش نسبت به واگذاری ترمینال‌ها به اپراتورهای خارجی؛ تهدید به توقف فعالیت بندر
- اعتصاب نامحدود وتجمع کارگران کارخانه «کوای‌کوای» تایوان در اعتراض به انتقال کارخانه؛ توافق اولیه برای پرداخت غرامت به کارگران
- ادامه پرپرشدن کارگران براثر حوادث کاری زیرسایه بی خیالی صاحب منصبان:
1- مرگ ومصدومیت 10 کارگردر شهر رویان براثر سقوط بالابر؛وخامت حال 3 کارگرمصدوم
2- جان باختن پدر وپسر کارگر معدن کرومیت بیدوئیه فاریاب در حادثه ریزش
3- جان باختن یک کارگرجوان درارومیه براثر سقوط از ارتفاع
4- بازهم تصادف سرویس رفت و آمد؛اینبار دانشگاه ارومیه ومصدومیت 7 نفر
*******
*بیانیه تحلیلی شورای هماهنگی تشکلهای صنفی فرهنگیان ایران به مناسبت روز جهانی معلم
ایستادن در کنار معلمان؛ دفاع از آموزش عمومی، صلح و عدالت اجتماعی
امسال در حالی به استقبال روز جهانی معلم می‌رویم که در حوادث خونبار دیماه، دست‌کم ۲۰۰ دانش‌آموز و ۱۵ معلم جان خود را از دست دادند. همچنین در جریان حملات یک‌سال‌ونیم اخیر آمریکا و اسرائیل، صدها کودک و دانش‌آموز دیگر، از جمله دانش‌آموزان و معلمان جان‌باخته میناب، قربانی جنگ شدند.
در چنین روزی، با اندوه و احترام، یاد و خاطره همه کودکان، دانش‌آموزان و معلمانی را گرامی می‌داریم که قربانی خشونت، سرکوب و جنگ شدند؛ چه آنان که خونشان به دست نیروهای نظامی و امنیتی جمهوری اسلامی بر سنگفرش خیابان‌ها ریخته شد و چه کودکانی که جانشان زیر آوار بمب‌ها و موشک‌های دولت‌های متجاوز از دست رفت.
ما بر این باوریم که گرفتن جان انسان‌ها را نمی‌توان با هیچ مصلحت سیاسی، امنیتی یا نظامی توجیه کرد. امید ما آن است که همه ناقضان حقوق بشر و همه کسانی که جان کودکان، دانش‌آموزان و معلمان را قربانی خشونت، سرکوب و جنگ کرده‌اند ــ خواه حاکمیت مستقر و خواه دولت‌های متجاوز ــ روزی در برابر عدالت پاسخگو شوند.
روز جهانی معلم، تنها روز پاسداشت مقام معلم نیست؛ روز دفاع از حق کودکان برای برخورداری از آموزش در فضایی امن، آزاد، عاری از خشونت و مبتنی بر کرامت انسانی نیز هست. هیچ نظام آموزشی نمی‌تواند بر ویرانه‌های جنگ، سرکوب و ناامنی، آینده‌ای روشن برای نسل‌های بعدی بنا کند. از همین‌رو، دفاع از معلمان و آموزش عمومی، در نهایت دفاع از صلح، آزادی، عدالت اجتماعی و آینده کودکان این سرزمین است.
اما دفاع از آموزش عمومی، تنها با پاسداشت جان کودکان و معلمان معنا نمی‌یابد؛ آموزش زمانی می‌تواند رسالت خود را انجام دهد که معلمان نیز از حداقل‌های یک زندگی شرافتمندانه، امنیت شغلی، آزادی‌های صنفی و منزلت حرفه‌ای برخوردار باشند.
امروز، معلمان ایران یکی از دشوارترین دوره‌های تاریخ آموزش عمومی را تجربه می‌کنند. شکاف عمیق میان درآمد و هزینه‌های واقعی زندگی، گسترش خصوصی‌سازی آموزش، کمبود شدید نیروی انسانی، افزایش تراکم کلاس‌های درس، ناامنی شغلی و تداوم فشار بر فعالیت‌های صنفی، آموزش عمومی را در وضعیتی بحرانی قرار داده است.
امروز میانگین دریافتی معلمان حدود ۲۵ میلیون تومان است، در حالی که برآوردهای منتشرشده از سوی مراکز رسمی و نیز برخی نمایندگان مجلس، هزینه سبد معیشت خانوار را بین ۷۵ تا ۹۰ میلیون تومان اعلام کرده‌اند. به بیان دیگر، اکثریت فرهنگیان شاغل و بازنشسته با درآمدی کمتر از یک‌سوم خط فقر، بار آموزش میلیون‌ها کودک و نوجوان را بر دوش می‌کشند. چنین وضعیت اسفناکی در زندگی معلمان ایرانی در طول پنجاه سال اخیر بی‌سابقه بوده است.
در کنار این بحران معیشتی، هزاران معلم حق‌التدریس، خرید خدمات آموزشی و شاغل در مدارس غیردولتی با شرایطی به‌مراتب دشوارتر روبه‌رو هستند. بسیاری از آنان از حداقل حقوق قانونی، بیمه و امنیت شغلی محروم‌اند و سال‌هاست در انتظار تعیین تکلیف وضعیت استخدامی خود، آموزش فرزندان این سرزمین را بر عهده دارند. استمرار این وضعیت، مصداق آشکار استثمار نیروی کار آموزشی و تهدیدی جدی برای کیفیت آموزش عمومی است.
همزمان، آموزش عمومی با کمبود گسترده نیروی انسانی، موج بازنشستگی معلمان، کاهش انگیزه برای ورود به حرفه معلمی و افزایش شمار کودکان بازمانده از تحصیل روبه‌روست؛ روندی که آینده آموزش عمومی را با تهدیدی جدی مواجه کرده است.
در کنار این بحران‌ها، نابرابری آموزشی نیز هر سال عمیق‌تر شده است. گسترش مدارس خاص و خصوصی، تمرکز امکانات آموزشی در مناطق برخوردار و افزایش شکاف آموزشی میان طبقات مختلف، فرصت‌های برابر یادگیری را از میلیون‌ها کودک سلب کرده است. نتایج کنکور امسال نیز بار دیگر نشان داد که دسترسی نابرابر به امکانات آموزشی، بیش از استعداد و تلاش، بر موفقیت تحصیلی اثرگذار شده و عدالت آموزشی را با چالشی جدی مواجه ساخته است.
شورای هماهنگی تشکلهای صنفی فرهنگیان ایران بار دیگر تأکید می‌کند که برون‌رفت از بحران کنونی آموزش، نه از مسیر امنیتی‌سازی مطالبات صنفی، بلکه از مسیر گفت‌وگو، مشارکت و سرمایه‌گذاری واقعی بر آموزش عمومی می‌گذرد. هیچ نظام آموزشی بدون برخورداری معلمان از امنیت شغلی، معیشت شایسته، آزادی‌های صنفی و مشارکت در سیاست‌گذاری‌های آموزشی، قادر به ایفای نقش تاریخی خود نخواهد بود.
از این‌رو، ما بار دیگر بر مطالبات روشن و دیرینه خود تأکید می‌کنیم:
• تأمین معیشتی شایسته برای همه معلمان شاغل و بازنشسته، متناسب با هزینه واقعی زندگی و حفظ کرامت حرفه‌ای آنان؛
• اجرای کامل اصل سی‌ام قانون اساسی و افزایش سهم آموزش در بودجه عمومی کشور، به‌عنوان پیش‌شرط تحقق آموزش عمومی رایگان، باکیفیت و عادلانه برای همه کودکان ایران؛
• توقف روند خصوصی‌سازی آموزش و تقویت آموزش عمومی، رایگان، باکیفیت و برابر برای همه کودکان؛
• تعیین تکلیف فوری معلمان حق‌التدریس، خرید خدمات آموزشی و دیگر نیروهای غیررسمی و پایان دادن به تبعیض و بی‌ثباتی شغلی؛
• پایان دادن به استثمار معلمان شاغل در مدارس غیردولتی از طریق اجرای کامل قانون کار، پرداخت دستمزد عادلانه، برخورداری از بیمه و تضمین امنیت شغلی؛
• شفاف‌سازی کامل عملکرد صندوق ذخیره فرهنگیان، واگذاری مدیریت آن به نمایندگان واقعی فرهنگیان به‌عنوان صاحبان اصلی سرمایه صندوق، اجرای کامل حقوق و ارزش مالکانه اعضا و تضمین نظارت دموکراتیک، شفاف و پاسخگو بر اداره این صندوق؛
• محدود کردن مداخله نهادهای حراست و هیئت‌های رسیدگی به تخلفات اداری به حدود قانونی وظایف آنان و پایان دادن به استفاده از این نهادها برای پرونده‌سازی، اعمال فشار و سرکوب فعالیت‌های صنفی و مدنی معلمان؛
• به رسمیت شناختن حق آموزش به زبان مادری در کنار زبان رسمی کشور، به‌عنوان یکی از حقوق بنیادین آموزشی و فرهنگی و گامی مؤثر در تحقق عدالت آموزشی و برابری فرصت‌های یادگیری؛
• پایان دادن به امنیتی‌سازی فعالیت‌های صنفی و آزادی همه معلمان زندانی، از جمله هاشم خواستار ، جواد لعل محمدی ، مسعود فرهیخته ، رضا امانی فر ، سیامک صادقی چهرآزی ، امیر رحیمی ، علیرضا شایگان ، فرزانه فرهبد، علیرضا مرداسی ، امان جلالی نژاد، ابوالفضل خوران ، علی احمدی ،محمد حسین سپهری و دیگر معلمان و فعالان صنفی زندانی؛
• به رسمیت شناختن حق تشکل‌یابی مستقل، گفت‌وگوی اجتماعی و مشارکت نمایندگان واقعی معلمان در تصمیم‌گیری‌های کلان آموزشی؛
• اتخاذ سیاستهای مؤثر برای جلوگیری از ترک تحصیل و حمایت از کودکان بازمانده از آموزش تا هیچ کودک و نوجوانی به دلیل فقر، تبعیض، جنگ یا ناامنی از حق آموزش محروم نماند.
شعار امسال روز جهانی معلم، «ایستادن در کنار معلمان»، برای ما تنها یک شعار نیست؛ بلکه تجربه‌ای زیسته است. بیش از سه دهه است که تشکلهای صنفی فرهنگیان ایران، با وجود همه فشارها، احضارها، بازداشت‌ها، اخراج‌ها، بازنشستگی‌های اجباری، انفصال از خدمت، برکناری از مسئولیت‌های آموزشی، پرونده‌سازی‌های امنیتی و دیگر اشکال سرکوب، در کنار مطالبات برحق معلمان و دانش‌آموزان ایستاده‌اند و از آموزش عمومی، عدالت آموزشی و کرامت معلم دفاع کرده‌اند.
از نگاه ما، ایستادن در کنار معلمان، تنها به معنای قدردانی از آنان نیست؛ بلکه به معنای دفاع از حق تشکل‌یابی مستقل، تأمین معیشتی شایسته، آزادی فعالیت‌های صنفی، مشارکت معلمان در سیاست‌گذاری‌های آموزشی، حق آموزش به زبان مادری، آموزش عمومی رایگان و باکیفیت و حق همه کودکان برای برخورداری از آموزش برابر و عادلانه است.
شورای هماهنگی تشکلهای صنفی فرهنگیان ایران نیز همچون سه دهه گذشته، با وجود همه فشارها و هزینه‌ها، در کنار معلمان، دانش‌آموزان و آموزش عمومی خواهد ایستاد و از مطالبات برحق آنان دست نخواهد کشید؛ زیرا باور داریم که دفاع از معلمان، دفاع از آموزش عمومی و دفاع از آموزش عمومی، دفاع از آینده ایران است.
روز جهانی معلم، یادآور این حقیقت است که هیچ جامعه‌ای بدون معلمانی آزاد، برخوردار، دارای امنیت شغلی و حق مشارکت در تصمیم‌گیری‌های آموزشی، به آموزش باکیفیت، توسعه پایدار و عدالت اجتماعی دست نخواهد یافت. ایستادن در کنار معلمان، ایستادن در کنار آینده ایران است.
«ما همچنان باور داریم که آینده ایران، نه در میدان‌های جنگ و سرکوب، بلکه در کلاس‌های درس، در اندیشه‌های آزاد و در دستان معلمان و دانش‌آموزان این سرزمین ساخته خواهد شد.»
صدای ما همچنان روشن است:
نه به جنگ، نه به استبداد؛
آری به آموزش عمومی، آزادی، عدالت اجتماعی و رفاه
شورای هماهنگی تشکلهای صنفی فرهنگیان ایران
۱۳ مهرماه ۱۴۰۵
۵ اکتبر ۲۰۲۶
*بیانیه انجمن صنفی معلمان فارس به مناسبت روز جهانی معلم ۵ اکتبر/ ١٣ مهرماه
آینده از کلاس های درس آغاز می شود / معلم توانمند، آینده پایدار
روز جهانی معلم در سال ۲۰۲۶ با شعار «همراه معلمان؛ ۶۰ سال پاسداری از حرفه معلمی، ارتقای جایگاه آن و شکل‌دهی به آینده‌های ما»، فرصتی است تا بار دیگر بر نقش بی‌بدیل معلمان در ساختن آینده جوامع تأکید شود؛ آینده‌ای که بدون آموزش عادلانه، رایگان و باکیفیت برای همگان، دست‌یافتنی نخواهد بود.
در حالی این روز را گرامی می‌داریم که میلیون‌ها کودک و نوجوان در سراسر جهان و هزاران دانش‌آموز در ایران همچنان از حق بنیادین آموزش محروم‌اند یا به دلیل فقر، نابرابری‌های اقتصادی و اجتماعی و فقدان حمایت‌های لازم، ناچار به ترک تحصیل می‌شوند. هر دانش‌آموزی که از کلاس درس بازمی‌ماند، رؤیایی است که ناتمام می‌ماند و آینده‌ای است که از جامعه دریغ می‌شود.
امروز آموزش در ایران بیش از هر زمان دیگری در معرض طبقاتی‌شدن قرار دارد. گسترش آموزش پولی، خصوصی‌سازی فزاینده و وابسته شدن کیفیت آموزش به توان مالی خانواده‌ها، شکافی عمیق میان کودکان این سرزمین ایجاد کرده است؛ شکافی که عدالت آموزشی را تهدید می‌کند و فرصت‌های برابر را از میان می‌برد. مدرسه نباید به مکانی تبدیل شود که در آن میزان برخورداری از آموزش، نه بر اساس استعداد و تلاش دانش‌آموزان، بلکه بر پایه وضعیت اقتصادی خانواده‌ها تعیین شود.
امسال در حالی به استقبال روز جهانی معلم می‌رویم که دانش‌آموزان و معلمان بسیاری در جهان قربانی جنگ، خشونت و سیاستهای ویرانگر شده‌اند. در کشور ما نیز کشتار خونین #دیماه که به جان‌باختن ٢٠٠ دانش‌آموز و ۱۵ معلم آزاده انجامید و همچنین جنگ خانمان‌سوزی که در نخستین روزخود ١۶٨ دانش‌آموز و معلم مدرسه #میناب را در نتیجه سیاست جنگ افروزانه حاکمان از خانواده‌ها و جامعه گرفت، زخمی عمیق بر پیکر آموزش و وجدان عمومی برجای گذاشت. هیچ آینده‌ای بر ویرانه‌های جنگ ساخته نمی‌شود و هیچ جامعه‌ای با قربانی شدن کودکان و معلمان خود به توسعه و پیشرفت دست نخواهد یافت.
در روز جهانی معلم، ضمن پاسداشت تلاش‌های خستگی‌ناپذیر معلمان، خواستار تضمین آموزش رایگان، باکیفیت و فراگیر برای همه کودکان و نوجوانان، حمایت از دانش‌آموزان بازمانده از تحصیل، رفع تبعیض‌های آموزشی و ارتقای منزلت، امنیت شغلی و معیشت معلمان هستیم، معلمانی که جواب صدای اعتراضشان #زندان و بازداشتگاه می باشد و در حال حاضر ده ها معلم آزاده به اتهام #فعالیت_صنفی در پشت میله های زندان به سر می برند.
معلمان همواره در کنار دانش‌آموزان ایستاده‌اند؛ در کنار آنان که صدایشان کمتر شنیده می‌شود، در کنار آنان که فقر و نابرابری فرصت آموختن را از آنان گرفته است.
با این حال، امروزحتی صدای معلمان نیز کمتر شنیده می‌شود. در ماه‌های گذشته شاهد افزایش خروج و #استعفای_معلمان ازنظام آموزشی بوده‌ایم؛ پدیده‌ای که ریشه در شرایط بحرانی معیشت،کاهش قدرت خرید و شکاف عمیق میان درآمد معلمان و هزینه‌های زندگی دارد. (حقوق معلم طبق برآورد دولت و کارشناسان حدود ۵٠ میلیون تومان زیر خط فقر جامعه است) ادامه این روند نه تنها زندگی معلمان، بلکه کیفیت آموزش و آینده نسل‌های بعدی را نیز با تهدیدی جدی روبه‌رو می‌کند.
در پسِ آمارهای رسمی و گزارش‌های پراکنده، چهره‌های واقعی کودکانی قرار دارند که هر روز از مدرسه دورتر می‌شوند؛ کودکانی که دفتر و کتابشان جای خود را به ابزار کار داده است؛ کودکانی که به جای نشستن پشت نیمکت‌های درس، بار سنگین فقر خانواده را بر دوش می‌کشند.
فقر تنها سفره خانواده‌ها را کوچک نمی‌کند؛ افق آینده کودکان را نیز محدود می‌سازد.
آنجا که خانواده‌ای ناچار می‌شود میان نان و آموزش یکی را انتخاب کند، عدالت شکست می‌خورد
روز جهانی معلم را گرامی می‌داریم و بار دیگر بر این باور پای می‌فشاریم که آینده‌ای روشن، از مدرسه‌ای عادلانه، آموزش رایگان و باکیفیت و معلمی برخوردار، توانمند و محترم آغاز می‌شود.
در کنار معلم، در کنار آینده
کرامت معلم، تضمین آینده جامعه
معلم توانمند، آینده پایدار
شصت سال دفاع از منزلت معلم؛ گامی به سوی آینده‌ای بهتر
انجمن صنفی معلمان فارس
*به نام معلم، به نام آینده
بیانیه به مناسبت روز جهانی معلم
روز جهانی معلم، فقط فرصتی برای تبریک و اهدای چند جمله‌ی زیبا نیست؛ فرصتی است برای آنکه یک‌بار دیگر صدای معلم شنیده شود و مسائل آموزش و پرورش، نه در حد شعار، بلکه به عنوان یک مطالبه‌ی جدی اجتماعی مورد توجه قرار گیرد.
معلم، سال‌هاست با مشکلات معیشتی، کاهش قدرت خرید، فشارهای شغلی، افزایش مسئولیت‌ها، کمبود امکانات و نگرانی نسبت به آینده‌ی حرفه‌ای خود روبه‌روست. چگونه می‌توان از معلم انتظار داشت نسلی خلاق، امیدوار و توانمند تربیت کند، اما خود او از حداقل آرامش و امنیت معیشتی برخوردار نباشد؟
در کنار معلم، دانش‌آموز نیز قربانی بخشی از همین مشکلات است. کلاس‌های پرتراکم، کمبود امکانات، فرسودگی مدارس، نابرابری آموزشی، فشارهای اقتصادی خانواده‌ها و بی‌توجهی کافی به نیازهای روحی و اجتماعی دانش‌آموزان، کیفیت آموزش را تحت تأثیر قرار داده است. عدالت آموزشی زمانی معنا پیدا می‌کند که محل تولد و توان مالی خانواده، سرنوشت تحصیلی هیچ دانش‌آموزی را تعیین نکند.
ما باور داریم آموزش و پرورش، هزینه‌ی اضافی یک جامعه نیست؛ سرمایه‌گذاری مستقیم برای آینده‌ی آن جامعه است. بنابراین، بهبود معیشت و منزلت معلم، تأمین امکانات استاندارد آموزشی، کاهش نابرابری‌ها و توجه جدی به وضعیت دانش‌آموزان، باید از اولویت‌های واقعی و عملی باشد؛ نه موضوعاتی که تنها در مناسبت‌های خاص درباره آنها سخن گفته شود.
روز جهانی معلم، روز تشکر از معلم است؛ اما تشکر واقعی، در تصمیم‌گیری‌های عادلانه، حمایت عملی و به رسمیت شناختن شأن حرفه‌ای او معنا پیدا می‌کند.
امروز مطالبه‌ی ما روشن است:
معلم شایسته‌ی زندگی شایسته است؛
دانش‌آموز شایسته‌ی آموزش عادلانه و باکیفیت است؛
و آموزش شایسته، حق جامعه است، نه امتیازی برای عده‌ای خاص.
با احترام به همه‌ی معلمان پرتلاش و دلسوز، امیدواریم روزی فرا برسد که هیچ معلمی دغدغه‌ی معیشت را بر رسالت آموزشی خود مقدم نبیند و هیچ دانش‌آموزی به دلیل فقر، کمبود امکانات یا نابرابری آموزشی، از فرصت شکوفایی استعدادهایش محروم نماند.
روز جهانی معلم، بر همه‌ی معلمان ایران گرامی باد؛
و یادمان باشد: دفاع از شأن معلم، دفاع از آینده‌ی فرزندان این سرزمین است.
انجمن صنفی فرهنگیان شاغل وبازنشسته کرمانشاه
*بیانیه انجمن صنفی معلمان کوردستان به مناسبت ٥ اکتبر (١٣ مهر) روز جهانی معلم
"ایستادن در کنار معلمان (۶۰ سال حمایت از حرفه معلمی، ارتقای جایگاه معلمان و بازآفرینی فرداهایمان)" بە عنوان شعار سال ٢٠٢٦ سازمان جهانی آموزش (ei) انتخاب شدە است. این شعار در همان نگاە اول حاوی دو پیام کلیدی است: ١- نقش معلمان در توسعە و ساختن آیندە حیاتی‌ست ٢- معلمان برای انجام رسالت خود بە حمایت و همراهی جامعە و ساختارهای مختلف رسمی و غیررسمی نیازد دارند.
سیزدهم مهر (روز جهانی معلم) مناسبتی‌ست هم برای بزرگ‌داشت و قدرشناسی از زحمات و فداکاریهای معلمان و هم یادآوری این حقیقت روشن کە هیچ نظام آموزشی بدون معلمِ برخوردار از امنیت، آزادی، منزلت و معیشت عزتمندانە موفق نخواهد شد و بە اهدافش نخواهد رسید. نظام آموزشی هم کە ناکارآمد و فشل باشد وضعیت مملکت در حوزەهای اجتماعی، فرهنگی، اقتصادی، سیاسی و... قابل پیش‌بینی است.
گرچە در برخی از مناطق جهان معلمان در شرایط بهتر و با دغدغە کمتری بە فعالیت حرفەای می‌پردازند اما متاسفانە در اکثر کشورها بە خاطر سیاستهای غلط، بحران‌های اقتصادی و رویکردهای ناکارآمد و ضدآموزشی، شرایط کاری و معیشتی معلمان با استانداردها و وضعیت مطلوب فاصلە دارد. در مملکت ما اما این مسئلە بسیار بسیار بغرنج و بحرانی‌تر است. تنوع مدارس در ایران، تبعیض آموزشی، ناامنی شغلی، فشارهای امنیتی بر معلمان منتقد و معترض، حقوق دو و سە برابر زیر خط فقر، مدارس فرسودە و امکانات محدود و بی‌کیفیت، کلاس‌های پرجمعیت، بی‌رغبتی دانش‌آموزان بە تحصیل و مدرسە و... حرفەی ذاتا جذاب و تاثیرگذار معلمی را بە یک کار سخت، پراسترس و فرسایشی تبدیل کردە است. در شرایط فعلی هم بە دلیل گرانی و تورم لگام گسیختە کە زندگی خانوادەها و بە تبع آن دانش‌آموزان و معلمان را با هزاران دلهرە و تهدید کشندە مواجە کردە، سختی کار معلمان بە مراتب بیشتر شدە، کە از پیامدهای آن می‌توان بە دو و چند شغلە بودن اکثر معلمان، استعفای معلمان جوان و... اشارە نمود.
در اغلب کشورها معلمان با تشکیل اتحادیەها و سندیکاها ضمن تقویت انسجام صنفی به دفاع از حقوق خود و دانش‌آموزان پرداختە و با انتشار نقدها و تحلیل‌ها، ایجاد کمپین‌ها، برپایی تجمعات و... حاکمان را وادار بە توجە بیشتر بە بخش آموزش می‌کنند. در کشور ما هم در اکثر استانها تشکلهای معلمی تحت عنوان کانون یا انجمن صنفی معلمان شکل گرفتە و بر مبنای حقوق مشروع و قانونی به طرح خواسته‌ها و مطالباتی نظیر عدالت آموزشی، کیفیت آموزش، نوسازی مدارس، آموزش بە زبان مادری، منزلت و رفاە نسبی معلمان و... پرداختە و نسبت بە طبقاتی شدن آموزش، ترک تحصیل دانش‌آموزان، رشد آسیب‌های اجتماعی و وضعیت فلاکت‌بار معلمان هشدار دادەاند اما پاسخ حاکمیت به این حق‌طلبی مسالمت‌آمیز معلمان همواره سرکوب، تهدید، توبیخ، پرونده‌سازی، بازداشت و اخراج بوده و تلاش کرده با برخوردهای قهری و تنگ‌نظرانه و استیلای فضای ترس و ناامنی بر مدارس راه را بە روی هرگونه اعتراض، انتقاد و اصلاح ببندد. هرسالە صدها معلم در سراسر کشور با احکام اداری مجازات می‌شوند یا پس از دستگیری و بازداشت با تشکیل پروندەهای قضایی روانە زندن می‌شوند. هم‌اکنون معلمان شجاع و دلسوزی چون دکتر #رضا_امانی‌فر و #مسعود_فرهیختە پشت میلەهای زندانند و #شکراللە_احمدی و #کوکب_بداقی هرکدام بە چند سال زندان محکوم شدەاند.
بە مانند سایر حوزەهای اجتماعی، اقتصادی، صنعتی و... کە کوردستان با محرومیت و توسعەنیافتگی مضاعف مواجە است شاخصهای آموزشی هم از چنین روندی تبعیت می‌کند و بە نوعی معلول آنهاست. لذا پایین بودن شاخصهای توسعە آموزشی و نارضایتی شغلی معلمان در کنار تمایزات دیگری از جملە تاکید معلمان بر حفظ هویت کوردی و آموزش بە زبان کوردی سبب شدە تا جریان مطالبەگری و فعالیت صنفی در این استان فراگیرتر و پررنگ‌تر باشد. حاکمیت هم بیشتر از جای دیگری دست بە سرکوب می‌زند و بە جای حل کردن مسئلە مدام فشار بر انجمن‌ها و فعالان صنفی را افزایش دادە و می‌دهد. پرونده‌سازی‌های بی‌رویە، اخراج‌های فلەای، تسویەحساب‌های شخصی، عزل و جابجایی‌های بی‌مورد در سالهای اخیر بە بخشی از زندگی معلمان کوردستان تبدیل شدە و مدارس و ادارات آ.پ را بە جولانگاە حراست‌ها و گماشتەگان آنها تبدیل نمودە است. اخراج معلمان باانگیزە و توانمندی چون #سمیه_اخترشمار #کاوه_محمدزاده، #هیوا_قریشی، #پرویز_احسنی #امید_شاه‌محمدی #فرمێسک_فتاحی
#مجید_کریمی و #غیاث_نعمتی، انفصال از خدمت موقت #لقمان_اللەمرادی، #شهرام_کریمی، #لیلا_سلیمی، #صلاح_حاجی‌میرزایی و #جهانگیر_بهمنی بە همراە بازنشستگی پیش از موعد با تقلیل گروە #شیلان_یوسفی، #نسرین_کریمی و #لیلا_زارعی تبعید #لقمان_افضلی و #فیصل_نوری نمونەهای بارزی از این برخوردها و بحران‌سازی‌هاست.
انجمن صنفی معلمان کوردستان ضمن تبریک روز جهانی معلم بە همە همکاران فهیم و دلسوزی کە علیرغم تمام بی‌مهری‌ها و ناملایمات با ارادە و انگیزە درونی خود محفل آموزش و تربیت را گرم نگەداشتەاند، تاکید می‌کند کە با هیچ فشار و هزینەای از خواستەهای خود دست نخواهد کشید و آموزش عادلانە و باکیفیت برای همە دانش‌آموزان، حق آموزش بە زبان مادری، منزلت و معیشت عزتمندانە برای همە معلمان، آزادی معلمان زندانی، بازگشت بەکار معلمان اخراجی، بەرسمیت شناختن حق تشکل یابی و اعتراضات صنفی، و برچیدە شدن فضای شوم ترس، تهدید و جاسوسی از مدارس را رساتر از همیشە فریاد می‌زند و معتقد است تا این شرایط فراهم نشود آموزش و پرورش از بحران ناکارآمدی خارج نمی‌شود و هیچ کمکی بە توسعە و آبادانی مملکت نخواهد کرد.
انجمن صنفی معلمان کوردستان (مریوان و سروآباد، سقز و زیویه، سنندج)
١٢ مهرماه ١٤٠٥
*بیانیه کانون صنفی معلمان به مناسبت روز جهانی معلم ۲۰۲۶
روز جهانی معلم، همگام با معلمان
۶۰ سال پشتیبانی از معلمی، ارتقای جایگاه حرفه‌ای آن و هم‌آفرینی فرداهایمان
پنجم اکتبر ۲۰۲۶/سیزده مهر ۱۴۰۵، روز جهانی معلم را گرامی می داریم.
شصتمین سالگرد تصویب توصیه‌نامه مشترک سازمان بین‌المللی کار و یونسکو درباره جایگاه معلمان (۱۹۶۶). سندی که نخستین چارچوب هنجاری جهانی برای حقوق، مسئولیت‌ها و شرایط کار معلمان را بنیان نهاد.
این توصیه‌نامه، در تعریف «جایگاه»، دو وجه به‌هم‌پیوسته را در نظر می‌گیرد:
منزلت و اعتباری که به معلم به‌واسطه اهمیت کارش داده می‌شود،
و شرایط مادی و رفاهی که نسبت به سایر گروه‌های حرفه‌ای به او تعلق می‌گیرد.
امروز، پس از شش دهه، این پرسش مطرح است که آیا این تعهد در عمل محقق شده است؟
پاسخ، با توجه به واقعیت‌های پیش روی معلمان در سراسر جهان و به‌ویژه در ایران، نگران‌کننده است.
در بعد جهانی، به تعبیر بیانیه یونسکو به مناسبت روز جهانی معلم، دگرگونی‌های گسترده دهه‌های اخیر- فناوری‌های دیجیتال و هوش مصنوعی، تغییرات اقلیمی، شمول و فراگیری، مهاجرت، درگیری و آوارگی، رفاه یادگیرندگان و آینده‌هایی که روزبه‌روز نامعین‌تر می‌شوند- ، فشارهای نوپدیدی بر جایگاه معلم در سه بعد بنیادین به‌طور همزمان وارد آورده است:
بعد نمادین، بعد حرفه‌ای و بعد مادی.
در ایران، این فشارهای جهانی همراه با تضعیف شدید حقوق شهروندی به طور عام، با بحران‌های ساختاری و سیاستهای ناکارآمد درهم‌آمیخته و بحرانی چندلایه و وضعیتی به شدت وخیم پدید آورده است که ابعاد آن را می‌توان در سه سطح تحلیل کرد:
بعد مادی و معیشتی. حقوق معلمان در ایران به‌طور نظام‌مند از خط فقر عقب مانده است. براساس اعلام مراجع دولتی، تورم سالانه در مرداد ۱۴۰۵ به ۶۹.۹ درصد و تورم نقطه‌به‌نقطه به ۸۹ درصد رسیده است؛ درحالی که متوسط حقوق ماهانه معلمان حدود یک سوم هزینه‌های زندگی در یک شهر متوسط را پوشش می‌دهد.
در چنین شرایطی باوجود آنکه بیکاری در جامعه گستردگی بیشتری یافته، شاهد استعفای اعتراضی برخی معلمان و خروج نیروهای کیفی از آموزش و پرورش هستیم.
در بعد حرفه‌ای، معلمان با تسلط تمرکزگرایی شدید در آموزش و پرورش با محدودیت شدید آزادی‌عمل و نداشتن هیچ جایگاهی در نظام تصمیم‌گیری‌های سیاستی روبه‌رو هستند. معلمان اغلب نه به‌عنوان "هم‌آفرینان" سیاست آموزشی، بلکه به‌عنوان مجریان فاقد اختیار آن دیده می‌شوند.
نهادهای رسمی حکومتی نه تنها با پایین نگاه داشتن حقوق معلمان جایگاه اجتماعی معلمان را آشکارا پایین می آورند، با سرکوب مداوم نهادهای صنفی و مدنی حتی در شرایط جنگی، به‌جای پاسخگویی به مطالبات مشروع معلمان، به سرکوب سازمان‌یافته تشکلهای صنفی روی آورده و در تلاشند تا مانع شکل‌گیری هویت مستقل حرفه‌ای و تلاش سازماندهی شده برای احقاق خواسته های خود شوند.
مانع تراشی‌های رسمی و غیررسمی برای فعالیت نهادهای صنفی، بازداشت‌های خودسرانه، احضار یا بازجویی کنشگران در محاکم غیرقانونی«انقلاب»، بدون رعایت حداقل موازین آیین دادرسی و حق دفاع، نمونه‌هایی از این اقدامات هستند.
از سوی دیگر جنگ و بحران اقتصادی، زیرساخت‌های آموزشی ایران را بیش از پیش، ضعیف نموده است. در چنین شرایطی، قطع گسترده اینترنت، فیلترینگ و کندی سرعت عمدی، ضعف شدید خدمات، گرانی شدید ابزارهای لازم برای آموزش غیرحضوری، معلمان، دانش‌آموزان و والدین آنها را با فشارهای روانی مضاعفی مواجه ساخته است که پیامدهای آن را در افت شدیدتر از پیش کیفیت آموزشی و یادگیری، بی انگیزگی شدید دانش‌آموزان و ترک تحصیل گسترده، مشاهده می‌کنیم.
در ادامه روند نزولی جایگاه آموزش رسمی و معلمان، با کاهش مداوم بودجه واقعی آموزش و نظارت ایدئولوژیک شدیدتر مواجهیم. سهم آموزش از تولید ناخالص داخلی ایران در سال ۲۰۲۵ به ۲.۳۴ درصد کاهش یافته که پایین‌ترین سطح در ۴۶ سال گذشته است و ایران را در رتبه ۱۴۱ جهانی قرار داده است. این رقم بسیار پایین‌تر از میانگین جهانی ۴ تا ۵ درصد است. در مقابل، بودجه رسمی نظامی ایران در سال ۱۴۰۴ حدود ۱۵.۸۵ میلیارد دلار، معادل ۲۷ درصد از کل بودجه کشور بوده است.
همزمان، نظام آموزشی ایران به سازوکار کنترل ایدئولوژیک تبدیل شده است. معلمان ما دخالت سیاسی در آموزش را مانعی برای آموزش مؤثر می‌دانند و خواهان حذف سیاست‌زدگی در آموزش و زدودن تفکرات شکست خورده سیاسی و ایدئولوژیک از کتاب‌های درسی و نظام آموزشی هستند.
مجموعه این شرایط نه‌تنها جایگاه اجتماعی و حرفه‌ای معلمان را کاهش داده، آموزش رسمی را نیز برای بسیاری بی‌اعتبار ساخته است.
کانون صنفی معلمان ایران خواهان:
۱. تغییر ساختار تصمیم‌گیری در نظام آموزشی به‌نفع معلمان است. معلمان باید در تمام سطوح تصمیم‌گیری آموزشی حضور داشته باشند - از طراحی برنامه‌های درسی تا تخصیص منابع. تشکل های مستقل معلمان باید به‌عنوان حلقه واسط میان جامعه معلمان و نهادهای تصمیم گیر در سیاست‌گذاری آموزشی به‌رسمیت شناخته شوند.
۲. بودجه آموزش بتدریج اما به طور منظم به استانداردهای جهانی نزدیک شود. سهم آموزش از تولید ناخالص داخلی باید به حداقل ۶ درصد افزایش یابد. این سرمایه‌گذاری نه‌تنها حقوق معلمان را به سطح خط فقر و بالاتر می‌رساند، بلکه کیفیت آموزش و عدالت آموزشی را نیز افزایش می‌دهد. آموزشی که با استناد به نتایج کنکور منتشر شده در همین روزها، به سود طبقات فرادست اقتصادی به‌شدت از بی‌عدالتی آسیب دیده است.
۳. به عنوان یک اقدام ضروری و کیفی، نظارت ایدئولوژیک از آموزش حذف شود. مدارس باید فضاهایی برای تفکر انتقادی، پرسشگری و گفت‌وگوی آزاد باشند، نه ابزار کنترل ایدئولوژیک. برنامه‌های درسی باید بر اساس نیازهای علمی و آموزشی طراحی شوند، نه بر اساس اهداف سیاسی.
۴. سرکوب سیستماتیک نهادهای صنفی و مدنی مستقل معلمان متوقف شود؛ تمام پرونده‌های تشکیل شده به دلیل فعالیت‌های صنفی مختومه شده و معلمان زندانی و فعالان صنفی درکنار سایر زندانیان سیاسی بی‌قید و شرط آزاد شوند. احکام محکومیت صادرشده از سوی دادگاه‌های امنیتی لغو شود. حق تشکل یابی، آزادی اجتماعات مسالمت‌آمیز و آزادی بیان برای معلمان تضمین شود.
نهادهای صنفی و مدنی مستقل، محور اصلی سازماندهی معلمان و پیگیری مطالبات آنان هستند. این نهادها، از طریق گفت‌وگوی اجتماعی، مذاکره جمعی و مشارکت در طراحی سیاستهای آموزشی، نقش بی‌بدیلی در ارتقای حقوق حرفه‌ای، مادی و مدنی معلمان به‌عنوان شهروندان جامعه ایفا می‌کنند. تأکید می‌کنیم که هیچ سیاستی بدون حضور مؤثر و نهادینه‌شده اتحادیه‌ها و تشکلهای صنفی معلمان نمی‌تواند به اهداف خود دست یابد. این نهادها نه‌فقط مدافعان حقوق معلمان، بلکه هم‌آفرینان واقعی فرداهای ما هستند.
ما بر این باوریم: آینده‌ای که می‌سازیم، آینده همه ماست. معلمانی که از جایگاه نمادین، حرفه‌ای و مادی برخوردارند، می‌توانند نسلی را پرورش دهند که آماده رویارویی با پیچیده‌ترین چالش‌های زمانه باشد.
این وظیفه مشترک ماست: تصمیم‌گیرندگان، نهادهای مدنی و جامعه ملی و جهانی.
شصت سال پس از آن تعهد تاریخی، زمان آن رسیده است که پشتیبانی از معلمی را از گفتار به عمل، از توصیه به سیاست، و از سیاست به زندگی روزمره هر کلاس درس تبدیل کنیم. این مسئولیت را نه‌تنها در برابر معلمان، بلکه در برابر همه کودکانی که آینده این سرزمین را خواهند ساخت، بر دوش داریم.
کانون صنفی معلمان ایران(تهران) ۱۴۰۵/۷/۱۳
*ادامه دوشنبه اعتراضی کارگران بازنشسته مخابرات کشورنسبت به کاهش قدرت خرید ،عدم پرداخت مطالبات و قطع خدمات بیمه تکمیلی با برپایی راهپیمایی و تجمع در شهرهای أصفهان ،تبریز ،سنندج وکرمانشاه مقابل ساختمان مرکزی شرکت مخابرات استان های أصفهان،آذربایجان شرقی، کردستان،کرمانشاه
بیجارمقابل اداره مخابرات شهرستان
وتهران مقابل وزارت ارتباطات
روزدوشنبه 13 مهر
شعارها:
«فقط کف خیابان بدست میاد حقمان»
...
