اطلاعیه شورای همکاری نیروهای چپ و کمونیست: در گرامیداشت یاد مهسا (ژینا) امینی و خیزش انقلابی
اطلاعیه شورای همکاری نیروهای چپ و کمونیست:
در گرامیداشت یاد مهسا (ژینا) امینی و خیزش انقلابی
نیمه دوم ۱۴۰۱ در چهارمین سالگرد قتل دولتی مهسا (ژینا) امینی و جنبش انقلابی «زن، زندگی، آزادی»، یاد ژینای عزیز و همه جانباختگان آن جنبش اعتراضی و دستاوردهای آن را گرامی میداریم. در شهریور ۱۴۰۱، کشور ما یکی از جنبشهای رادیکال تودهای را که بنیادهای ایدئولوژیک و سیاسی رژیم را به لرزه درآورد، تجربه نمود. جنبشی که نخست در اعتراض به اقدام جنایتکارانه رژیم در قتل ژینا شکل گرفت، اما بهسرعت سراسر کشور را فرا گرفت و در تداوم خود تودههای وسیعی از مردم ایران را علیه تمامیت جمهوری اسلامی به خیابان آورد. زنان، جوانان، کارگران و تودههای بهجانآمده از زنستیزی، استبداد، استثمار، فقر و تبعیضِ حاصل از بیش از چهار دهه حاکمیت جمهوری اسلامی، در چند ماه مقابله جانانه تمامی دستگاههای سرکوب و جنایت رژیم را به چالش کشیدند، ماهیت کریه، ضدانسانی و ارتجاعی رژیم را به جهانیان نشان دادند و موجی از همبستگی، همدلی و حمایت بخشهای وسیعی از مردم جهان را به خود جلب کردند.
قتل دولتی ژینا همچون جرقهای، انبار باروت خشم و تنفر موجود در اعماق جامعه را شعلهور کرد. حجابسوزان و حجابپران زنان و جوانان که با حضور جسورانه خود طرح ارتجاعی و ضدزنِ «حجاب و عفاف» را بر سر طراحان آن کوبیدند و بدینوسیله یکی از بنیانهای ایدئولوژیک جمهوری اسلامی را به لرزه درآوردند. کارگران، دانشجویان، معلمان، بازنشستگان، پرستاران، کشاورزان، رانندگان، بیکاران و میلیونها انسان تحت ستم، هر یک به شیوه خود در برابر نظامی ایستادند که حاصل قریب به پنج دهه حکومتش چیزی جز فقر، سرکوب، تبعیض، جنگافروزی و غارت منابع جامعه نبوده است.
جنبش انقلابی «زن، زندگی، آزادی» با توجه به اصالت عمیقاً تودهای، برابریطلب و دموکراتیک خود، حساسیت گرایشهای مختلف اپوزیسیون را به خود جلب نمود. جایگزینی شعار «مرد، میهن، آبادی» توسط سلطنتطلبان و همچنین تغییر «زندگی» به «مقاومت»توسط مجاهدین، ظرفیتهای ضددموکراتیک، ضدزن، مردسالارانه، ناسیونالیستی و ارتجاعی این نیروها را آشکارا به نمایش گذاشت. این نیروها تلاش زنان کشور ما برای آزادی و خلاصی از ستمهای چندسویه طبقاتی، جنسیتی، مذهبی و سنتی را مخالف برنامه خود، که همانا حفظ این سیستم اما بدون جمهوری اسلامی است، میدانند.
خیزش شهریور ۱۴۰۱، اگرچه با اعتراض وسیع تودهای علیه قتل دولتی ژینا و سرکوب و بیحقوقی زنان آغاز شد، اما نشان داد که شکاف عمیق و هر دم فزاینده میان جمهوری اسلامی و اکثریت مردم کارگر و زحمتکش پرشدنی نیست و مردم برای سرنگونی این رژیم لحظهشماری میکنند. این خیزش که خواست آزادی و برابری خود را در خیزشهای تودهای دیماه ۱۳۹۶ و آبان ۱۳۹۸، نشان داده بود، در خیزش سراسری دیماه ۱۴۰۴ بیش از پیش، عزم و ظرفیت تودههای میلیونی مردم ایران برای بهزیر کشیدن جمهوری اسلامی و ساختن جامعهای آزاد، برابر و انسانی را به جهانیان نشان داد.
جمهوری اسلامی طی چند ماهی که جنبش ژینا ادامه داشت، تمامیت خود را بهوضوح در خطر سرنگونی دید و تنها با کشتار قریب به ٦٠٠ نفر -که دهها نفر از آنان کودک و نوجوان بودند - و زخمی نمودن هزاران نفر دیگر ونیز دستگیری هزاران انسان آزادیخواه و معترض، موفق شد این جنبش بزرگ را سرکوب و از سقوط خود جلوگیری کند. حضور آگاهانه و فعال کارگران و خانواده های آنان که بسیاری از آنها دستگیر و تعدادی از آنان همچون محسن شکاری و مجیدرضا رهنورد که هر دو کارگر بودند و ...اعدام شدند، نشان داد که این جنبش انقلابی به یک قشر یا گروه اجتماعی معینی محدود نبود.
جمهوری اسلامی با بهکارگیری الگویی چندلایه و همهجانبه از سرکوب، کوشید اعتراضات را در خیابان، دانشگاه، فضای مجازی و عرصه عمومی درهم بشکند: از تیراندازی و کاربرد سلاحهای ساچمهای و جنگی و خشونت گسترده علیه معترضان، تا قطع و اختلال اینترنت و کنترل ارتباطات؛ از بازداشتهای گسترده، شکنجه و خشونت جنسی در بازداشتگاهها، تا صدور احکام سنگین و اعدام معترضان و فشار بر دانشجویان، استادان و فعالان اجتماعی؛ و همزمان از پلمب کسبوکارها، توقیف اموال و تشدید کنترل بر بدن و پوشش زنان گرفته تا تبلیغات حکومتی و نسبتدادن اعتراضات به «دشمن خارجی» همراه با رویکردی مخرب و دیگر اقداماتی از این دست نشان داد که سرکوب برای جمهوری اسلامی صرفاً واکنشی امنیتی به اعتراضات نبود، بلکه سیاستی سازمانیافته برای ارعاب جامعه، قطع پیوندهای جمعی و بازپسگیری فضای عمومی بود؛ سیاستی که در برابر آن، جنبش ژینا با پیوند زدن مبارزه علیه ستم جنسیتی به مطالبات آزادی، برابری و کرامت انسانی زنان، یکی از مهمترین چالشهای سیاسی و اجتماعی چند دهه اخیر را رقم زد.
[در چهار سالی که از قتل ژینا میگذرد، بسترهایی که جنبش انقلابی ۱۴۰۱ را شکل داد، نهتنها از میان نرفته، بلکه در سایه سیاستهای ارتجاعی و ضد زن جمهوری اسلامی، جنگ ویرانگری که به کشور تحمیل نموده و با گسترش بیکاری، فقر، فلاکت، دستمزدهای ناچیز و تورم سه رقمی، عمق بحرانهای امنیتی، اقتصادی و اجتماعی گستردهتر شده و عملاً شیرازه جامعه را در معرض فروپاشی قرار داده است. رژیم جمهوری اسلامی شرایط موجود را بهخوبی درک کرده و آن را جنگ بقای خود میداند. از همین رو، خود را برای مقابله با «شورش گرسنگان» آماده میکند؛ مقابله با جنبش و تجربهای بسیار عمیقتر و گستردهتر از اعتراضات دیماه ۱۴۰۴ که تنها در فاصله دو روز، هزاران معترض را به خاک و خون کشید.
در چنین شرایط حساس و تعیینکنندهای، وظایف بسیار خطیر و بزرگی بر دوش طبقه کارگر ایران و پیشروان سایر جنبشهای اجتماعی، بهویژه جنبش زنان، قرار دارد. این وظایف با توجه به تجربهای که از عدم سازمانیافتگی و بیبرنامگی اعتراضات و تأثیرات روانی و تبلیغاتی نیروهای راست و ارتجاعی بر آن با بهای بس گرانی کسب شده است، اهمیتی دو چندان می یابد. از همین رو، پیشروان جنبش کارگری، زنان و نیروهای قطب چپ و کمونیست وظیفه دارند با انعطاف، خلاقیت و بهکارگیری تجارب حاصله از خیزش های پیشین، از کانالهای ارتباطی موجود و پیوند هرچه بیشتر آنها با یکدیگر و ایجاد شبکههای ارتباطی دیگر، تودههای عاصی از فقر و فلاکت و بیکاری و سرکوب را نسبت به منافع خود و راههای پیشبرد اعتراضات آگاه نمایند.
شناخت تاکتیکهای جمهوری اسلامی، از جمله قرار دادن جامعه در مقابل یک دوقطبی دیگر در حاکمیت و حق «انتخاب» مردم میان بد و بدتر، تداوم شرایط نظامی ـ امنیتی، بهویژه کشتار در زندانها و همچنین تلاش برای برجسته نمودن «مسئله» حجاب در جامعه را بایستی افشا کرد و جامعه را خلاقانه و با تاکتیکهای منعطف برای مقابله با آنها آماده نمود.
شورای همکاری نیروهای چپ و کمونیست ضمن اعلام مجدد مخالفت خود با هرگونه حمله نظامی، بمباران و دخالتهای تجاوزگرانه قدرت های امپریالیستی، تمامی توان خود را برای سازماندهی و آماده نمودن اكثریت عظیم توده های کارگر و زحمتکش، زنان و آزادیخواهان برای سرنگونی انقلابی جمهوری اسلامی به کار خواهد بست.
گرامی باد یاد عزیز ژینا و همه جانباختگان جنبش انقلابی ١٤٠٤ و سایر جنبشها
سرنگون باد رژیم جمهوری اسلامی سرنگون باد رژیم سرمایه داری جمهوری اسلامی
زنده باد آزادی - زنده باد سوسیالیسم
شورای همکاری نیروهای چپ و کمونیست
شهریور ١٤٠٥
امضاها:
اتحاد سوسیالیستی کارگری، حزب کمونیست ایران، حزب کمونیست کارگری- حکمتیست، سازمان راه کارگر، سازمان فدائیان (اقلیت) و هسته اقلیت