- تجربه مبارزات کارگران پیمانکاری کره جنوبی در دفاع ازامنیت شغلی و معیشتی برای درس آموزی
اخباروگزارش های کارگری 19 مرداد ماه 1405(حاوی گزارش از 22 تجمع اعتراضی)
- سومین دوشنبه اعتراضی کارگران مناطق عملیاتی صنعت نفت نسبت به تعیین سقف وکف حقوق با برپایی تجمع کارگران شرکت نفت و گاز پارس درمناطق عسلویه وکنگان و دستکم 7 سکو دریایی
- ادامه دوشنبه اعتراضی کارگران بازنشسته مخابرات کشورنسبت به کاهش قدرت خرید ،عدم پرداخت مطالبات و قطع خدمات بیمه تکمیلی با برپایی راهپیمایی و تجمع در شهرهای اراک، اردبیل،أصفهان، اهواز،تبریز،رشت،سنندج،کرمانشاه وهمدان، مقابل ساختمان مرکزی شرکت مخابرات استان های مرکزی،اردبیل،أصفهان،خوزستان ، آذربایجان شرقی ،گیلان، کردستان، کرمانشاه وهمدان،
بیجاروکاشمر مقابل اداره مخابرات شهرستان دراستان های کردستان وخراسان رضوی
وتهران مقابل ساختمان شرکت مخابرات ایران درخیابان سردارجنگل
- سومین روز تجمع اعتراضی کارگران بازنشسته صنعت فولاد اصفهان مقابل ساختمان استانداری
- ادامه اعتراضات کارگران گروه ملی صنعتی فولاد ایران نسبت به عدم پرداخت بموقع حقوق با برپایی تجمع مقابل استانداری
- تمام هزینهها از جیب دانشجو؟ سکوت نمیکنیم!
- شهریار شمس دانشجوى مقطع کارشناسی رشته مديريت دانشگاه آزاد واحد تهران شمال بازداشت شد.
- تجربه مبارزات کارگران پیمانکاری کره جنوبی در دفاع ازامنیت شغلی و معیشتی برای درس آموزی
- اعتراض سراسری کارگران و کشاورزان هند تحت لوای «پر کردن زندانها»
- سومین روزاعتصاب سراسری کامیون داران و تانکرداران حمل کالا و نفت، بیش از 400 هزار خودرو را متوقف کرد
- اعتراض به شرایط ایمنی کار در نیجریه پس از جانباختن یک کارگر در کارخانه چینی
- تجمع کارگران قراردادی آموزش فنی نپال برای «دستمزد مساوی در برابر کار یکسان»
- پایان اعتصاب 48 ساعته کارگران BHP در بندر پورت هدلند استرالیا
*******
*سومین دوشنبه اعتراضی کارگران مناطق عملیاتی صنعت نفت نسبت به تعیین سقف وکف حقوق با برپایی تجمع کارگران شرکت نفت و گاز پارس درمناطق عسلویه وکنگان و دستکم 7 سکو دریایی
روز دوشنبه 19 مرداد، کارگران مناطق عملیاتی صنعت نفت نسبت به تعیین سقف وکف حقوق با برپایی تجمع کارگران شرکت نفت و گاز پارس درمناطق عسلویه وکنگان و دستکم 7 سکو دریایی، سومین دوشنبه اعتراضی خود را در دور جدید رقم زدند وخواستارحذف سقف حقوق در مناطق عملیاتی صنعت نفت،عدم تفکیک مشاغل به تخصصی و پشتیبانی،اعمال آیتم ترمیم حقوق به کلیه مؤلفههای پرداخت،حذف کامل سقف بازنشستگی و پرداخت کامل سنوات ،عدم ادغام صندوق بازنشستگی نفت با سایر صندوق ها،اصلاح کف حقوق برای کارگران جدیدالاستخدام،مرجوع نمودن مالیاتهای کسر شده اضافی در سالهای اخیرواجرای کامل ماده ده وعودت بک پی از سال 93،شدند.
*ادامه دوشنبه اعتراضی کارگران بازنشسته مخابرات کشورنسبت به کاهش قدرت خرید ،عدم پرداخت مطالبات و قطع خدمات بیمه تکمیلی با برپایی راهپیمایی و تجمع در شهرهای اراک، اردبیل،أصفهان، اهواز،تبریز،رشت،سنندج،کرمانشاه وهمدان، مقابل ساختمان مرکزی شرکت مخابرات استان های مرکزی،اردبیل،أصفهان،خوزستان ، آذربایجان شرقی ،گیلان، کردستان، کرمانشاه وهمدان،
بیجاروکاشمر مقابل اداره مخابرات شهرستان دراستان های کردستان وخراسان رضوی
وتهران مقابل ساختمان شرکت مخابرات ایران درخیابان سردارجنگل
روزدوشنبه 19 مرداد
شعارها:
«این همه بی عدالتی هرگز ندیده ملتی»
«دولت بی لیاقت نمی خوایم نمی خوایم»
«مسئول بی کفایت استعفا استعفا»
«ستاداجرایی بنیاد تعاون مایه ننگ ملت»
«مخابرات و ماساختیم سپاه برده ما باختیم»
«مخابرات امروز حاصل زحمت ماست»
« مخابرات و بردند حق ماهارو خوردند»
«ستاد اجرایی حق ماهارو خورده مخابرات برده»
«ستاد فرمان امام خورده مخابرات برده»
«سهامداران عمده حق ماهارو خورده مخابرات برده»
«سهامداران عمده ننگت باد ننگت باد»
«سهامداران عمده شرمت گت باد شرمتت باد»
«فتاح حیا کن آئین نامه را اجراکن»
«شرکت پردرآمد چی برسرتوآمد»
«عزا عزاست امروز روز عزاست امروز شاغل وبازنشسته صاحب عزاست امروز»
«ننگ ما ننگ ما صداوسیمای ما»
تصاویر:
أصفهان:
اراک:
اردبیل:
بیجار:
تبریز:
رشت:
سنندج:
کاشمر:
*سومین روز تجمع اعتراضی کارگران بازنشسته صنعت فولاد اصفهان مقابل ساختمان استانداری
روز دوشنبه 19 مرداد برای سومین روزمتوالی،کارگران بازنشسته صنعت فولاد اصفهان به اعتراضشان نسبت به سطح نازل حقوق منجمله اجرا نشدن همسان سازی،عدم پرداخت مطالبات معوقه وخدمات درمانی ناکافی وادغام صندوق بازنشستگی فولاد باکشوری،با تجمع همزمان مقابل ساختمان استانداری ادامه دادند.
*ادامه اعتراضات کارگران گروه ملی صنعتی فولاد ایران نسبت به عدم پرداخت بموقع حقوق با برپایی تجمع مقابل استانداری
خسته نباشید به همه همکارانی که امروز\دوشنبه 19 مرداد)، با وجود این گرمای طاقتفرسا، در خیابان حاضر شدند و برای حق خود و همه کارگران ایستادند.
این حضور یعنی هنوز اتحاد، غیرت و همدلی کارگر زنده است.
قدردان تکتک شما هستیم؛ انشاءالله با اتحاد بیشتر، به حقمان خواهیم رسید.
ما فریب وعدهها را نمیخوریم!
وعدههای تکراری دیگر برای کارگر نان و زندگی نمیشود. تا وقتی مطالباتمان عملی نشود، سکوت نمیکنیم و عقب نمینشینیم.
دوباره به خیابان میآییم؛ اینبار با اتحاد، همدلی و قدرت بیشتر.
حق کارگر با وعده داده نمیشود؛ حق کارگر باید عملی پرداخت شود.
فردا دوباره میآییم؛ با قدرت، اتحاد و همدلی.
امروز شاید عدهای کنار ما نبودند، اما فردا باید همه کنار هم باشیم. بدون بهانه، بدون اختلاف و بدون ترس.
ما کارگران گروه ملی فولاد اهواز، وقتی متحد باشیم، صدایمان شنیده میشود.
فردا میآییم؛ یکدل و محکم، برای حق خودمان و آینده خانوادههایمان.
وعده ما فردا سه شنبه 20 مرداد
ساعت 9 صبح
درب استانداری
*تمام هزینهها از جیب دانشجو؟ سکوت نمیکنیم!
تصمیم به اتمام اسکان هزار دانشجوی سنواتی در شرایطی گرفته میشود که بخش قابلتوجهی از دو ترم اخیر، اینترنت بهعنوان یکی از ملزومات اصلی کار دانشگاهی، بهویژه برای دانشجویان تحصیلات تکمیلی و نگارش پایاننامه، با قطعی و اختلال مواجه بوده است. دانشگاه نیز در مقاطع طولانی مجازی بوده و خوابگاهها تعطیل یا با محدودیتهای جدی مواجه بودهاند.
در همین حال، دانشگاهها همچنان بر ضرورت دفاع دانشجویان تا شهریورماه تأکید داشتهاند و برای سال آینده نیز همین فشار زمانی ادامه دارد. حال، دانشگاه بدون اینکه سهم این اختلالات و محدودیتها را در طولانی شدن روند تحصیل بپذیرد، سادهترین راه را انتخاب کرده است: دانشجو را از خوابگاه محروم کنیم.
دانشگاه تبدیل به بنگاهی شده که هیچ اهمیتی به وظیفه اصلی خود نمیدهد. این رویکرد را نمیتوان جدا از سیاستهای اخیر رفاهی دانشگاه، از جمله طرح جدید تغذیه، دید؛ طرحی که با انتقادهای جدی دانشجویان درباره هزینه، کیفیت و نحوه اجرای آن مواجه شده است.
یکجا غذای دانشجو گرانتر میشود، یکجا کیفیت و دسترسی محل بحث است و حالا در خوابگاه، دانشجویی که هنوز مشغول تحصیل است باید به دلیل تمام شدن سقف سنوات، محل زندگی خود را ترک کند.
امسال جراحی اقتصادی عظیمی را از سر گذراندیم. در شرایطی که دانشگاه تهران پیش از این نیز شاهد حضور اعتراضی دانشجویان بود، خیابانها به میدان آمدند و هزاران نفر کشته شدند. حاکمیت بار دیگر، پس از دی ۹۶ و آبان ۹۸، با خشونت سیاستهای ریاضتی را بر ما تحمیل کرد.
از طرفی دیگر، سالهاست گفتمان پولیسازی آموزش عالی چنان دانشگاهها را از ایده آموزش رایگان جدا کرده که هرکدام برای خود کسبوکارهایی راهاندازی کردهاند. سالهاست که بودجه فرهنگی و آموزشی دولت صرف نهادهای مروج تفکر مرتجعانه حاکم میشود.
حال که درگیر موج بیکاری، فقر و تورم پساجنگ و پساجراحی اقتصادی هستیم، بیدلیل نیست که چنین طرحهایی در زمانی که دانشجویان مدتهاست حضور پررنگی در دانشگاه و حتی خانههای خود ندارند، تصویب شوند.
گویی مسئولین یادشان رفته است که دانشجویان چه روزهایی را از سر گذراندهاند. به همین دلیل، بار دیگر تأکید میکنیم که در صورت ادامه این مسیر، صنف دانشجو با هر ابزار ممکن و موجود دست به مقابله خواهد زد.
برگرفته از کانال تهران- دانشجو
*شهریار شمس دانشجوى مقطع کارشناسی رشته مديريت دانشگاه آزاد واحد تهران شمال بازداشت شد.
بنابه گزارشات دریافتی صنف مستقل دانشجویان بهشتی، شهريار شمس، زندانى سابق سياسی، فعال مدنى و دانشجوى مقطع کارشناسی رشته مديريت دانشگاه آزاد واحد تهران شمال، صبح امروز دوشنبه ۱۹ مرداد با یورش ماموران امنيتی به منزل خانوادگیاش دستگیر شد.
طبق اعلام خانواده شهریار، ماموران كه خود را نیروهای پليس امنيت معرفى كرده بودند، گوشی موبايل، لپتاپ و وسايل وى را نيز ربوده و با خود بردند.
صنف مستقل دانشجویان بهشتی
*تجربه مبارزات کارگران پیمانکاری کره جنوبی در دفاع ازامنیت شغلی و معیشتی برای درس آموزی
تجربه کارگران پیمانکاری کره جنوبی نشان میدهد که پایان دادن به رابطه چندلایه کارفرمایی، نه فقط با اصلاح قوانین، بلکه با دههها سازمانیابی، مبارزه حقوقی و قدرت جمعی نیروی کار ممکن شده است؛ مسیری که کارگران پیمانکاری ایران همچنان در ابتدای آن با موانع جدی روبهرو هستند.
در دهههای اخیر، شرکتهای بزرگ با گسترش الگوهای نوین در بازار کار جهانی، هزینههای نیروی کار را کاهش دادند و همزمان کنترل خود را بر فرآیند تولید افزودند. پیمانکاری نیروی انسانی یکی از مهمترین نمودهای این تحول به شمار میآید؛ الگویی که در آن کارگر اگرچه در قلب فرایند تولید حضور دارد، اما رابطه مستقیم و پایدار او با کارفرمای اصلی تضعیف میشود. نتیجه این وضعیت برای بسیاری از کارگران، ترکیبی از ناامنی شغلی، کاهش قدرت چانهزنی، دسترسی محدودتر به مزایا و دشواری بیشتر در سازماندهی برای دفاع از حقوق صنفی است.
ناامنی شغلی و هراس از اخراج در صورت اعتراض به شرایط نابرابر و ناایمن کار، تجربهای است که به مرزهای جغرافیایی محدود نمیشود. کارگران پیمانکاری در بسیاری از کشورهای جهان با چالشهایی مشابه روبهرو هستند.
مسئله کارگران پیمانکاری تنها به سطح قراردادهای استخدامی محدود نمیشود؛ این پدیده بخشی از تغییرات گستردهتر در مناسبات کار در اقتصاد معاصر است. در بسیاری از صنایع، شرکتهای بزرگ با واگذاری بخشی از فعالیتهای خود به پیمانکاران، تلاش کردهاند ساختار تولید را انعطافپذیرتر و هزینههای نیروی انسانی را مهار کنند. اما آنها این انعطافپذیری را صرفاً با انتقال ریسک اقتصادی از شرکت به دوش نیروی کار به دست میآورند؛ ریسکی که خود را در قالب قراردادهای کوتاهمدت، ناامنی شغلی و سلب امکان اعتراض نشان میدهد.
کرۀ جنوبی یکی از نمونههای مهم برای بررسی این روند است. کارفرمایان این کشور، پدیدۀ «پیمانکاری درونشرکتی» را بهویژه از دهۀ ۱۹۹۰ در صنایع بزرگی مانند خودروسازی، کشتیسازی و فولاد گسترش دادند. در این مدل، کارگران شرکتهای پیمانکاری در همان خطوط تولید، همان کارخانهها و تحت همان نظم کاری نیروهای رسمی فعالیت میکنند، اما از جایگاه حقوقی و سازمانی متفاوتی برخوردارند. آنها در بسیاری از موارد بخشی جداییناپذیر از تولید هستند، اما سهم بسیار کمتری از امنیت و قدرت چانهزنی نیروی کار رسمی میبرند.
مبارزات کارگران پیمانکاری در کره جنوبی از دل همین تناقض شکل گرفت: کارگرانی که چرخهای تولید شرکتهای بزرگ را میچرخاندند، اما ساختار حقوقی آنها را به حاشیۀ مناسبات کار میراند. تجربۀ این جنبشها ثابت میکند که کارگران صرفاً از مسیر اصلاح قراردادها روی کاغذ به بهبود شرایط کار دست نمییابند، بلکه باید سازمانیابی کنند، شبکههای حمایتی بسازند و قدرت جمعی خود را در محیط کار اعمال کنند.
این تجربه، بستر مناسبی برای مقایسۀ تطبیقی با وضعیت نیروی کار در ایران فراهم میکند. در ایران طی سالهای گذشته، پیمانکاری به یکی از اشکال رایج سازماندهی نیروی کار در صنایع بزرگ، پروژههای عمرانی، نفت، گاز، پتروشیمی، معدن و بخشهای خدماتی تبدیل شده است. کارگران پیمانکاری دوشادوش نیروهای رسمی کار میکنند و وظایفی کاملاً مشابه انجام میدهند، اما فاصلۀ عمیقی در امنیت شغلی، مزایا و امکان پیگیری مطالبات میان آنها وجود دارد.
مسئله اصلی در بررسی وضعیت ایران، صرفاً وجود یا نبود قوانین حمایتی نیست؛ بلکه شکاف میان چارچوبهای قانونی و واقعیت مناسبات کار است. قانون کار، قراردادهای استخدامی، سازوکارهای حل اختلاف و تشکلهای کارگری را به رسمیت میشناسد، اما تجربه بسیاری از کارگران نشان میدهد که میان حقوق پیشبینیشده در قانون و امکان تحقق عملی آنها فاصلهای جدی وجود دارد.
این گزارش با مقایسه تجربه کارگران پیمانکاری در کره جنوبی و ایران، تلاش میکند به پرسشی اساسی بپردازد: در شرایطی که کارگرانِ فاقدِ امنیت شغلی، بار اصلی تولید را بر دوش میکشند، چه عواملی میتوانند شرایط عادلانهتر کار را تضمین کنند، قدرت چانهزنی نیروی کار را افزایش دهند و شکاف میان کارگر و ساختارهای تصمیمگیری را از بین ببرند؟
در ایران، مسئلۀ نیروهای پیمانکاری سالهاست به یکی از چالشهای مهم مناسبات کار تبدیل شده است. صدها هزار نیروی شاغل در دستگاههای دولتی، صنایع بزرگ، شرکتهای نفت، گاز، پتروشیمی، معادن و بخشهای خدماتی، از طریق شرکتهای تأمین نیرو و پیمانکاران واسطه فعالیت میکنند؛ کارگرانی که در محیط کاریِ یکسان با نیروهای رسمی کار میکنند، اما امنیت شغلی، ثبات قرارداد و دستمزدی برابر ندارند.
کارگران طی سالهای گذشته، بارها مطالبه تغییر ساختار رابطۀ کاری را فریاد زدهاند؛ آنها حذف شرکتهای واسطه، برقراری قرارداد مستقیم با کارفرمای اصلی و پایان دادن به تبعیض مزدی را طلب میکنند.
پروندۀ ساماندهی نیروهای شرکتی بیش از هفت سال است که در فضای قانونگذاری و اجرایی کشور دستبهدست میشود. در این مدت، نمایندگان مجلس و مسئولان دولتی بارها طرحهای مختلفی پیشنهاد و از اجرای قریبالوقوع آنها خبر دادند. در دولت چهاردهم نیز مسعود پزشکیان، رئیسجمهور دستور داد تا موضوع حذف شرکتهای واسطه به جدیت در دستور کار قرار گیرد (مشخصاً آخرین بار در روز جهانی کارگر امسال) و مسئولان وعده دادند سازوکاری برای انعقاد قرارداد مستقیم تدوین کنند.
با این حال، این وعدهها تاکنون به اجرای کامل طرحی که مورد انتظار بخش بزرگی از کارگران است، منجر نشده است. در همین شرایط، اخیراً هیأت دولت «طرح ساماندهی نظام پرداخت نیروهای شرکتی» را تصویب کرده که تقابل دو رویکرد را عیان میسازد: رویکرد طبقه کارگر که بر حذف پیمانکاران و تغییر رابطۀ استخدامی پافشاری میکند، و رویکرد دولت که تنها اصلاح شیوۀ پرداخت و انتقال مستقیم حقوق را هدف میگیرد.
بخش بزرگی از کارگران پیمانکاری، بهویژه نیروهای ارکان ثالث صنعت نفت و گاز، این مصوبۀ دولت را پاسخی به مطالبۀ تاریخی خود نمیدانند. آنها معتقدند اصلاح نظام پرداخت میتواند بخشی از مشکلات مالی و تأخیرهای پرداخت را کاهش دهد اما تا زمانی که شرکتهای واسطه در ساختار تأمین نیروی انسانی باقی بمانند، مسئلۀ اصلی یعنی نبود امنیت شغلی و تداوم رابطۀ چندلایۀ کارفرمایی حل نخواهد شد.
نمایندگان کارگران تأکید میکنند که مشکل اصلی فقط مسیر انتقال حقوق نیست؛ بلکه جایگاه حقوقی کارگر در ساختار تولید است. کارگری که سالها چرخ یک مجموعه را چرخانده و بخش اصلی تولید را بر دوش میکشد، نباید زیر سایۀ یک دلال یا واسطه با کارفرمای اصلی ارتباط داشته باشد.
پیچیدگیهای حقوقی و اجرایی، روند ساماندهی نیروهای پیمانکاری را در ایران طولانی و فرسایشی کرده است. مخالفانِ حذف پیمانکاران مدام محدودیتهای استخدامی و هزینههای مالی دولت را بهانه میکنند. در مقابل، حامیان حقوق کارگران معتقدند مسئلۀ اصلی فقط افزایش هزینههای دولت نیست، بلکه باید هزینۀ اجتماعی و اقتصادی تداوم یک نظام استخدامی نابرابر نیز در نظر گرفته شود.
در ساختار فعلی، کارگر پیمانکاری برای بسیاری از مطالبات معمول مانند حقوق معوقه، بیمه یا اختلافات قراردادی میتواند از مسیرهای قانونی موجود پیگیری کند؛ اما زمانی که موضوع به تغییر رابطۀ کاری و الزام کارفرمای اصلی به پذیرش مسئولیت مستقیم میرسد، مسیر حقوقی دشوارتر میشود. زیرا قوانین موجود، اصل وجود شرکتهای پیمانکاری را در بسیاری از حوزهها به رسمیت شناخته است.
به همین دلیل، برخلاف برخی تجربههای جهانی که دادگاهها در مواردی رابطۀ واقعی کارگر و کارفرمای اصلی را معیار حکم خود قرار میدهند، در ایران حل مسئلۀ پیمانکاری بیش از آنکه از مسیر شکایتهای فردی عبور کند، به تصمیمهای کلان قانونگذاری و تغییر توازن قوا به نفع نیروی کار وابسته است.
کره جنوبی؛ از سرکوب کارگران تا قدرتیابی تشکلهای مستقل
برای فهم وضعیت امروز کارگران پیمانکاری در کره جنوبی، نمیتوان تاریخ جنبش کارگری این کشور را نادیده گرفت. برخلاف تصویری که کره جنوبی را تنها بهعنوان یک اقتصاد صنعتی پیشرفته معرفی میکند، رشد اقتصادی این کشور در بخش بزرگی از قرن بیستم بر پایه نیروی کاری شکل گرفت که سالها از حقوق محدود صنفی برخوردار بود و با سرکوب سازمانیافته مواجه میشد.
در دهههای ۱۹۶۰ تا ۱۹۸۰ میلادی، همزمان با اجرای برنامههای توسعه صنعتی سریع در کره جنوبی، کارخانهها و شرکتهای بزرگ این کشور به موتور رشد اقتصادی تبدیل شدند؛ اما این توسعه، هزینههای سنگینی برای نیروی کار داشت. دستمزدهای پایین، ساعات کار طولانی، شرایط سخت محیطهای صنعتی و محدودیت فعالیت اتحادیههای مستقل، بخشی از واقعیت زندگی کارگران در دوران حکومتهای نظامی بود.
دولتهای اقتدارگرای پارک چونگهی و چون دو هوان، توسعه اقتصادی را اولویت اصلی خود قرار داده بودند و فعالیتهای مستقل کارگری را تهدیدی برای ثبات سیاسی تلقی میکردند. در چنین فضایی، بسیاری از کارگران نه فقط برای افزایش دستمزد، بلکه برای ابتداییترین حقوق خود مانند اجرای قانون کار و داشتن امکان سازمانیابی مبارزه میکردند.
چون تهایل؛ کارگری که مسئله کار را به وجدان جامعه آورد
خودسوزی «چون ته-ایل»، کارگر ۲۲ ساله صنعت پوشاک کره جنوبی، در ۱۳ نوامبر ۱۹۷۰ به یکی از نقاط عطف تاریخ جنبش کارگری این کشور تبدیل شد.
تهایل که در بازار پوشاک «پیونگهوا» در سئول کار میکرد، با شرایط دشوار کارگران، بهویژه کارگران جوان زن در کارگاههای پوشاک، روبهرو بود؛ کارگرانی که ساعات طولانی کار میکردند و در بسیاری از موارد از ابتداییترین استانداردهای قانونی کار محروم بودند.
او برخلاف تصور رایج، پیش از اقدام اعتراضی خود تلاش کرد از مسیرهای قانونی شرایط را تغییر دهد. تهایل قانون استانداردهای کار کره را مطالعه کرد، تخلفات کارفرمایان را ثبت کرد و تلاش کرد با مراجعه به نهادهای مسئول، اجرای قانون را پیگیری کند. اما بینتیجه ماندن این تلاشها، او را به این نتیجه رساند که مشکل تنها تخلف چند کارفرما نیست، بلکه مسئلهای ساختاری در رابطه میان سرمایه و نیروی کار وجود دارد.
در ۱۳ نوامبر ۱۹۷۰، او در اعتراض به شرایط غیرانسانی کارگران صنعت پوشاک دست به خودسوزی زد؛ اقدامی که افکار عمومی کره را تکان داد و نام او را به نمادی از مبارزه برای کرامت انسانی کارگران تبدیل کرد. تنها دو هفته پس از مرگ تهایل، اتحادیه کارگران پوشاک چونگگیه تشکیل شد؛ رویدادی که بسیاری از پژوهشگران آن را آغاز مرحلهای تازه در سازمانیابی مستقل کارگران کره میدانند.
تأثیر این واقعه تنها به کارخانهها و کارگاهها محدود نماند. دانشجویان، روشنفکران و گروههای مذهبی نیز بیش از گذشته به مسئله شرایط کارگران توجه کردند و پیوند میان جنبش کارگری و جنبش دموکراسیخواهی شکل گرفت؛ پیوندی که در دهه ۱۹۸۰ نقش مهمی در تغییرات سیاسی کره جنوبی ایفا کرد.
۱۹۸۷؛ نقطه چرخش تاریخی برای کارگران کره
اگر مرگ چون تهایل جرقه آگاهی عمومی دربارۀ وضعیت کارگران بود، سال ۱۹۸۷ نقطهای بود که قدرت جمعی کارگران خود را آشکار کرد.
در آن سال، همزمان با موج گسترده اعتراضات دموکراسیخواهانه علیه حکومت نظامی، کره جنوبی شاهد بزرگترین موج اعتصابات کارگری تاریخ خود شد. این دوره که به «مبارزۀ بزرگ کارگری ۱۹۸۷» مشهور است، با هزاران اعتصاب در کارخانههای سراسر کشور همراه شد. کارگران خواستههایی فراتر از افزایش دستمزد مطرح کردند:
آزادی تشکیل اتحادیههای مستقل؛
بهبود شرایط کار؛
افزایش دستمزدها؛
پایان دادن به کنترل سیاسی بر تشکلهای کارگری.
این اعتراضات دولت را ناچار کرد اصلاحاتی در نظام روابط کار انجام دهد و فضای بیشتری برای فعالیت اتحادیههای مستقل ایجاد شود. یکی از مهمترین نتایج این دوره، شکلگیری کنفدراسیون اتحادیههای کارگری کره جنوبی (KCTU) بود؛ نهادی که بعدها به یکی از مهمترین بازیگران عرصه روابط کار این کشور تبدیل شد.
تجربۀ ۱۹۸۷ یک درس مهم برای تاریخ کارگری کره داشت: حتی وجود قوانین کار، بدون سازمانیابی و قدرت چانهزنی جمعی، الزاماً به بهبود واقعی شرایط کارگران منجر نمیشود.
پرونده پوسکو؛ وقتی دادگاه رابطه واقعی کار را دید
پرونده کارگران پیمانکاری شرکت «پوسکو» یکی از نمونههای مهم این روند است. کارگران پیمانکاری این شرکت پانزده سال دوندگی کردند؛ آنها استدلال کردند که اگرچه قرارداد رسمی آنها با شرکتهای پیمانکار منعقد شده، اما در عمل زیر نظر مستقیم شرکت اصلی کار میکنند و بخشی جداییناپذیر از فرآیند تولید پوسکو هستند.
در این پروندهها، استدلال اصلی کارگران این بود که رابطه واقعی کار باید معیار قضاوت باشد، نه صرفاً شکل ظاهری قرارداد. یعنی اگر یک شرکت بر نحوه انجام کار، آموزش، نظارت و فرآیند تولید کنترل دارد، نمیتواند صرفاً با استفاده از یک واسطه قراردادی از مسئولیتهای خود فاصله بگیرد.
پیگیریهای طولانی حقوقی و حمایت تشکلهای کارگری، در نهایت در روزهای پایانی تیرماه امسال، به صدور آرایی انجامید که جایگاه مسئولیت کارفرمای اصلی را در برابر برخی نیروهای پیمانکاری تقویت کرد.
این تجربه نشان داد که یک شکایت فردی زمانی میتواند به تغییر ساختاری منجر شود که پشتوانهای از سازمانیابی جمعی، حمایت اجتماعی و استمرار مطالبهگری وجود داشته باشد.
ایران مسیر ناهموار؛ فرق ما با کره جنوبی کجاست؟
تجربۀ کره جنوبی نشان میدهد که تغییر وضعیت کارگران پیمانکاری، محصول یک تصمیم اداری یا یک اصلاح محدود قانونی نبوده است. پشت هر گام رو به جلو، دههها مبارزه کارگری، پیگیری حقوقی، ایجاد تشکل و پرداخت هزینه اجتماعی وجود داشته است.
کارگران پیمانکاری کره جنوبی نیز زمانی در شرایطی مشابه امروز بسیاری از کارگران پیمانکاری ایران قرار داشتند: کار در قلب کارخانههای بزرگ، اما بیرون از امنیت رابطه مستقیم با کارفرمای اصلی. اما تفاوت مهم در آن بود که کارگران کره جنوبی توانستند مطالبات پراکنده را به نیرویی سازمانیافته تبدیل کنند؛ نیرویی که هم در خیابان، هم در مذاکره و هم در دادگاه حضور داشت.
در ایران نیز کارگران پیمانکاری سالهاست مطالباتی مشابه را مطرح میکنند:
حذف شرکتهای واسطه
قرارداد مستقیم
پایان تبعیض مزدی
پذیرش مسئولیت توسط کارفرمای اصلی
با این حال، نبود تشکلهای مستقل قدرتمند، محدودیت قدرت چانهزنی جمعی و دشواری تبدیل اعتراضهای پراکنده به یک مطالبه سازمانیافته، همچنان از موانع اصلی پیش روی این گروه از کارگران است.
تجربۀ کره جنوبی نشان میدهد که پایان استثمار پیمانکاری تنها مسئلۀ تغییر یک قرارداد نیست؛ مسئلۀ اصلی این است که چه کسی در ساختار تولید قدرت تصمیمگیری دارد و آیا کارگری که بار اصلی تولید را بر دوش میکشد، ابزار لازم برای دفاع جمعی از حقوق خود را در اختیار دارد یا نه.
مسیر کره جنوبی از کارگاههای فرسوده دهه ۱۹۷۰ تا دادگاههای امروز سئول، مسیری چند دههای بوده است؛ مسیری که نشان میدهد حقوق کارگران نه صرفاً با نوشته شدن در قانون، بلکه با قدرت یافتن نیروی کار در جامعه تثبیت میشود. تا زمانی که کارفرمایانِ اصلی با پنهان شدن پشت شرکتهای واسطه از پذیرش مسئولیت میگریزند و کارگران ابزار سازمانیافتۀ قدرتمندی برای مقابله با این روند در اختیار ندارند، ناامنی شغلی و بیعدالتی مزدی همچنان چالش حلنشدۀ بازار کار باقی خواهد ماند.
دو کشور، دو رویکرد؛ وقتی ساختارها راه را جدا میکنند
تفاوت مسیر سئول تا تهران را باید در اراده ساختارهای قانونی و اجرایی جستوجو کرد. در حالی که نظام قضایی کره جنوبی با درک «رابطه واقعیِ کار»، مسئولیت کارفرمای اصلی را تثبیت میکند، در ایران روندها بیشتر به سمت رسمیت بخشیدن به بیثباتی شغلی پیش رفته است.
بخشی ازیک گزارش رسانه ای شده بتاریخ 17 مرداد
*اعتراض سراسری کارگران و کشاورزان هند تحت لوای «پر کردن زندانها»
روز دوشنبه 10 اوت،اتحادیههای مرکزی کارگری هند و سازمانهای کشاورزان در اقدامی سراسری، اعتراض موسوم به «Jail Bharo Andolan» (جنبش پر کردن زندانها) را در نقاط مختلف کشور برگزار کردند.
این حرکت به فراخوان جبهه مشترک کشاورزان (SKM) و اتحادیههای مرکزی کارگری (CTU) انجام شد و در شهرها و مناطق مختلف، کارگران و کشاورزان با برگزاری تجمع و اعلام آمادگی برای بازداشت داوطلبانه به سیاستهای دولت اعتراض کردند. گزارشهای منتشرشده امروز از برگزاری این اقدام در چندین ایالت، از جمله آسام و کرالا، حکایت دارد.
معترضان خواستار لغو چهار قانون جامع جدید کار هستند که 29 قانون پیشین کار هند را در چهار مجموعه قانونی ادغام کردهاند، تعیین حداقل دستمزد قانونی 42 هزار روپیه در ماه و تضمین قانونی حداقل قیمت حمایتی محصولات کشاورزی (MSP) هستند. همچنین افزایش اشتغال و دستمزد در برنامه اشتغال روستایی، مقابله با خصوصیسازی و پایان دادن به واگذاری خدمات عمومی به بخش خصوصی از دیگر مطالبات اعلامشده است.
سازمانهای برگزارکننده اعلام کردهاند که اقدام 10 اوت بخشی از برنامهای گستردهتر برای اتحاد کارگران و کشاورزان است و قرار است مبارزات گستردهتری از 26 نوامبر 2026 با شعار «کشاورزی را نجات دهید، صنعت را نجات دهید، هند را نجات دهید» دنبال شود.
*سومین روزاعتصاب سراسری کامیون داران و تانکرداران حمل کالا و نفت، بیش از 400 هزار خودرو را متوقف کرد
روزدو شنبه 10 اوت،اعتصاب سراسری کامیون داران و تانکرداران حمل کالا و نفت در پاکستان که از روز شنبه 8 اوت آغاز شده، وارد مرحله مهمی شد. بر اساس گزارشها، حرکت بیش از 400 هزار خودروی حمل کالا متوقف شده و بنادر، مراکز صنعتی و مسیرهای انتقال کالا با اختلال روبرو شدهاند. اتحادیههای حملونقل اعلام کردهاند تا زمانی که دولت به مطالبات آنان پاسخ ندهد، به اعتصاب پایان نخواهند داد.
اعتصاب پس از آن آغاز شد که مذاکرات نمایندگان حملونقل با دولت فدرال و دولت ایالت سند بدون توافق پایان یافت. از جمله مطالبات اصلی کامیونداران، اجرای یکسان محدودیت وزن محموله در سراسر کشور، اجازه حمل حداکثر 35 تن بار برای کامیونهای 10 چرخ، کاهش قیمت گازوئیل و عوارض جادهای و کاهش مالیات تکلیفی از 7 به 2 درصد است. آنها همچنین خواستار لغو سازوکار جدید تعیین روزانه قیمت گازوئیل شدهاند.
اتحادیههای حملونقل اعلام کردهاند که اعتصاب نامحدود خواهد بود و تا زمان صدور تصمیم رسمی دولت درباره مطالبات ادامه پیدا میکند. با این حال، برای جلوگیری از گیر افتادن محمولههای در حال انتقال، حمل برخی کانتینرهای وارداتی و صادراتی تا امروز دوشنبه مجاز اعلام شده بود.
ادامه اعتصاب اکنون نگرانی بخشهای صنعتی و صادراتی را نیز افزایش داده است. انجمن کارخانههای نساجی پاکستان (APTMA) و شورای نساجی پاکستان (PTC) هشدار دادهاند که توقف حملونقل میتواند تولید کارخانهها و ارسال محمولههای صادراتی، بهویژه در صنعت نساجی، را مختل کند.
*اعتراض به شرایط ایمنی کار در نیجریه پس از جانباختن یک کارگر در کارخانه چینی
جان باختن دیوید یلسا، کارگر و اپراتور لیفتراک در شرکت چینی Rongtai Aluminium در ایالت اِدو نیجریه، به اعتراض کارگران و ساکنان جامعه محلی و سپس درگیری و تخریب گسترده در مجتمع صنعتی این شرکت انجامید.
...
